Wintersportoverzicht seizoen 2025 - 2026

De winter van 2025-2026 in de Alpen werd gekenmerkt door sterke contrasten. Over het algemeen was het seizoen zachter en zonniger dan normaal, met lange droge periodes onder hogedruk, afgewisseld door kortere maar soms zeer intensieve sneeuwfases.

Na een veelbelovende start met een sneeuwrijke november volgde een zachte en droge december, waarbij het sneeuwdek vooral in lagere gebieden snel achteruitging. In de kerstvakantie lag er weinig sneeuw en was het vooral teren op kunstsneeuw en oude sneeuw van november. Januari verliep nadien wisselvallig, met regionale verschillen: vooral de Zuidwestelijke Alpen kregen geregeld sneeuw, terwijl de noordkant vaker achterbleef, en dan vooral het noordoosten waar er amper verse sneeuw viel gedurende verschillende weken.

Februari bracht de meest actieve winterfase van 2025-2026, met eerst veel sneeuw aan de zuidkant (südstau) en later grote hoeveelheden in de West- en Noord-Alpen. Dit leidde precies tijdens de voorjaarsvakanties tot een zeer groot lawinegevaar en zelfs gesloten skigebieden. Februari eindigde wel zacht en ook maart begon zacht. Maart eindigde echter met een opvallend sneeuwrijk slot, vooral in Zwitserland en Oostenrijk, waar dan voor eigelijk de eerste keer deze winter echt sneeuw van betekenis viel. Helaas voor de meeste wintersporters wel te laat. Ondanks deze late opleving bleef het sneeuwdek in delen van de Noord-Alpen ondergemiddeld. Onze weerberichten eindigden begin april zonnig en zacht, met goede condities op hoogte.

Elk jaar zijn er winnaar en verliezers. Voor mij waren dit jaar de Westelijke Alpen het meest standvastig, staken de Zuidwestelijke Alpen (Piemonte) er het meest bovenuit met vaak veel sneeuw, en werden de Noordoostelijke Alpen het minst toebedeeld. De zuidkant kreeg een wisselend seizoen met vaak weinig sneeuw, maar wel op de juiste momenten en daardoor vaak goede omstandigheden. Wat zal het volgend jaar zijn? :) Geniet hieronder van de prachtige foto's en bespreking van het seizoen. 

Oktober 2025

Eind oktober kwam de winter echt opgang. Oktober eindigde namelijk koud en deels sneeuwrijk. Hoewel het nog te vroeg was voor een permanent sneeuwdek, verbeterden de omstandigheden op hoogte duidelijk, met een sneeuwgrens die tijdelijk tot rond 1000 m zakte: een mooie afsluiter van de maand. We waren klaar voor november. De oorzaak van het koude intermezzo was een omvangrijk lagedrukgebied boven Scandinavië dat met een krachtige westnoordwestelijke stroming koude, vochtige lucht naar de Alpen voerde. In het noorden en noordwesten viel geregeld sneeuw, waardoor het vooral aan de noordkant al behoorlijk winters oogde, met lokaal zelfs het Sauerland in het wit. We onthouden ook Storm Benjamin en een aanhoudende NW-stau zorgden voor langdurige neerslag, die door de koude lucht vaak als sneeuw viel. In gunstige NW-staugebieden lag boven 2000 m lokaal tot 80 cm sneeuw tegen het einde van oktober. Aan de zuidkant bleef het contrast groot: droog, zonnig en beduidend zachter. Eind oktober liepen de temperaturen opnieuw op, maar vooral het koude en sneeuwrijke laatste decennium blijft bij.

November 2025

Begin november werd het winterse weerbeeld in de Alpen tijdelijk onderbroken door een uitgesproken zachte periode, een vaker voorkomende kalendergebonden weersingulariteit. Op meerdere plaatsen werden zelfs uitzonderlijk hoge temperaturen gemeten, met tot 21–22 °C in Grenoble en zelfs 22°C in Oostenrijk op 1 november. De oorzaak was de aanvoer van zeer zachte lucht aan de voorzijde van een koufront. Dat koufront zorgde 2-3 november kort voor wisselvalligheid en wat sneeuwval, gunstig voor gletsjerskigebieden

Daarna volgde een stabiele, zonnige fase door de opbouw van een krachtig hogedrukgebied boven Europa, met een diepe zuidelijke luchtstroming die zachte lucht aanvoerde. Dit resulteerde in rustig, droog en opvallend zacht Alpenweer met een zeer hoge vorstgrens tot lokaal 4000 m en recordhoge temperaturen op grote hoogte. De winter nam voorlopig even pauze. Aan de zuidkant, waar tot nu toe weinig sneeuw viel, was het precies nog heerlijk nazomeren. 

Ook de tweede decade van november verliep grotendeels zacht. Rond 11 november volgde opnieuw een uitgesproken warme periode, veroorzaakt door een zuidelijke luchtstroming die zachte lucht vanuit Noordwest-Afrika naar Midden-Europa voerde. Daardoor heerste in de bergen een bijna nazomerachtig gevoel, met uitzonderlijk hoge temperaturen: tot 24°C in Noord-Zwitserland, 25°C in Grenoble en lokaal zelfs 29°C net ten noorden van de Pyreneeën. De bergen leken tijdelijk uit hun winterslaap te ontwaken, met groener wordend landschap en zelfs opnieuw blad aan sommige bomen.    

Rond 16 november kwam daar verandering in. Een actieve depressie boven de westelijke Middellandse Zee stuurde zeer vochtige lucht richting de Zuidelijke Alpen, wat leidde tot intense neerslag. Door de zachte aanvoer viel sneeuw aanvankelijk pas boven 2200–2500 m. Op 17 november volgde een koufront met een krachtige noordwestelijke stroming, dalende sneeuwgrens en toenemende wind. De sneeuwval concentreerde zich vooral aan de noord- en noordwestzijde van de Alpen, met 15–25 cm en lokaal tot 40 cm in het hooggebergte.

Na 19 november zorgden zon en verse sneeuw voor fraaie winterse omstandigheden en sterk verbeterende pistecondities, mede dankzij intensieve kunstsneeuwproductie. Op 21 november volgde een langdurige sneeuwperiode in de Noordelijke en Oostelijke Alpen, met lokaal opnieuw tot 40 cm sneeuw. Het was bovendien de koudste dag van het seizoen tot dan toe, met temperaturen tot −20 °C op de Zugspitze.

Na een bijkomende sneeuwepisode rond 25 november aan de west- en noordkant, sloot de maand af met rustig en zonnig winterweer. De Alpen lagen er eind november indrukwekkend winters bij, met uitzonderlijk goede condities voor de tijd van het jaar. In de Westelijke Alpen werd op veel plaatsen zelfs de grootste sneeuwhoeveelheid voor eind november gemeten sinds 1996. In delen van Zwitserland werden lokaal recordwaarden bereikt voor deze periode. Ook in Oostenrijk en de Dolomieten lag veel sneeuw, al waren de omstandigheden daar iets minder uitzonderlijk. Dankzij deze vroege sneeuwval konden veel skigebieden hun seizoen vroeger dan gebruikelijk opstarten, een bijzonder sterke start van het wintersportseizoen dus.

December 2025

Na de winterse start in november was het afwachten wat december zou brengen: een verdere uitbouw van de winter of een omslag naar zachter weer. Al snel werd duidelijk dat het tweede scenario de overhand zou nemen. De laatste maand van 2025 begon met een vrij zwak drukpatroon boven de Alpen, een soort “niemandsland” tussen hoge- en lagedruk. In het zuidwesten viel begin december nog wat verse sneeuw, wat welkom was na de relatief droge novemberperiode daar. Tot 6 december bleef het winters karakter wel nog enigszins behouden. Daarna volgde echter een duidelijke omslag. Een diepe subtropische zuidwestcirculatie pompte zeer zachte lucht richting Europa, met op 7 december passage van een warmtefront en regen tot op grote hoogte. Onder invloed van aanhoudende hogedruk steeg de vorstgrens op 9 en 10 december tot 3300–3500 meter, met lokaal temperaturen tot 10 °C op 2000 meter hoogte. Dat was niet de start van de maand die we gehoopt hadden. 

Tot halverwege de maand bleef een uitgestrekt hogedrukgebied, van Spanje over de Alpen tot de Balkan, dominant aanwezig. Dit zorgde voor langdurig droog, zonnig en uitzonderlijk zacht weer. De zon scheen overvloedig en leverde typisch “Kaiserwetter”, maar dan wel de zachte variant. Zonder het sneeuwoverschot uit november zouden de condities ronduit slecht zijn geweest. Maar ondanks die goede basislaag zorgden de hoge temperaturen en intense instraling ervoor dat veel dalen en zuidhellingen groen kleurden richting de kerstperiode, en dat er vaak enkel geskied kon worden op kunstsneeuw.

Rond 16 december kwam er tijdelijk opnieuw wat dynamiek in het weerbeeld. Neerslag beperkte zich echter grotendeels tot de zuidkant van de Alpen, met name in Piemonte, Wallis en de Aostavallei, waar 15 tot 40 cm sneeuw viel. Elders bleef het overwegend droog, met af en toe zon en slechts licht dalende temperaturen. Met het oog op de naderende kerstvakantie bleef het verlangen naar bredere sneeuwval groot. 

Die kwam er deels rond 21–22 december, toen zich een oostelijke stroming ontwikkelde en er een klassieke “Retour d’est” situatie ontstond. Dit zou niet de laatste zijn van het wintersportseizoen … Een stationaire hoogtetrog ten westen van Corsica stuurde langdurig vochtige lucht naar de zuidwestelijke Alpen. Vooral in Piemonte viel opnieuw veel sneeuw, lokaal zelfs uitzonderlijke hoeveelheden, met Prato Nevoso als uitschieter. Ook delen van de Franse Haute-Maurienne profiteerden mee. Elders in de Alpen bleef het echter grotendeels droog, met een afwisseling van zon en (hoge) bewolking. Waar bleef de verse sneeuw voor het grootste deel van de Alpen? De klassieke kerstdepressie met vaak regen bleef gelukkig uit. 

Rond Kerstmis ontwikkelde zich een klassiek winterpatroon met hogedruk boven Noord-Europa en lagedruk rond de Middellandse Zee. Dit zorgde voor een koude oostelijke stroming richting de Alpen. Hoewel de temperaturen duidelijk winterser (lager) werden, bleef de lucht vrij droog, waardoor sneeuwval beperkt bleef tot enkele centimeters in Oostenrijk. Geen sneeuwrijke Kerstperiode dit jaar, maar wel koud, en dat is natuurlijk wel goed voor de pistes. 

De laatste dagen van het jaar verliepen onder rustig en zonnig winterweer. Ondanks het gebrek aan verse sneeuw zorgde de zon voor aangename wintersportomstandigheden. Op oudejaarsdag viel in delen van Oostenrijk nog wel een dun laagje sneeuw, genoeg om het landschap opnieuw een frissere, winterse uitstraling te geven. Toch onthoud ik van december vooral de enorme droogte en hoge temperaturen, maar ook wel het dikke pak sneeuw in de westelijke binnenboog (Prato Nevoso als koploper). 

Januari 2026

Na een vrij droge en vaak zachte decembermaand rees de vraag of januari eindelijk voor een echte winteromslag met veel sneeuw zou zorgen. De maand begon echter opnieuw vrij rustig, met veel zon en een wisselende vorstgrens. Op 2 januari zorgde een tijdelijke noordwestelijke stroming wel voor wat sneeuw aan de noordkant van de Alpen, lokaal tot zo’n 20 cm, maar van een grootschalige winterinval was nog geen sprake. Opvallend was het contrast met de Lage Landen, waar begin januari juist wél sprake was van uitgesproken winterweer met sneeuw. In Nederland viel lokaal 25-30 cm sneeuw in de regio rond Utrecht, vooral door buienstraten boven de relatief warme Noordzee. Gelukkig lagen de temperaturen begin januari wel laag genoeg en waren de pistecondities dus relatief goed. 

Vanaf 8 januari kwam er een verandering van weerbeeld. Een actieve storing bracht eindelijk sneeuw van betekenis naar de Alpen, vooral aan de noordkant. Op 9 en 10 januari ontwikkelde zich een klassieke Nordstau-situatie, waarbij langs de hele noordflank, van de Vanoise tot het Salzburgerland, sneeuw viel tot in de dalen. De sneeuwval ging gepaard met krachtige wind, met rukwinden tot meer dan 100 km/u en lokaal zelfs tot 150 km/u in het hooggebergte. In de Franse Alpen viel op grotere hoogte 70 tot 100 cm sneeuw, terwijl Oostenrijk het met 10-25 cm moest stellen. De zuidkant hield het grotendeels droog door föhneffecten. Hier was het dus aanhoudend wachten op sneeuw van betekenis, met uitzonderlijk van de westelijke regio’s natuurlijk (Piemonte) die eind december nog veel sneeuw kregen.

Na deze winterse fase volgde halverwege de maand opnieuw een omslag. Onder invloed van een geblokkeerd Atlantisch patroon, met lagedruk boven de oceaan en hogedruk nabij Oost-Europa, bereikte zachtere lucht de Alpen vanaf het zuidwesten. Atlantische storingen slaagden er niet in om West-Europa te bereiken en weken uit naar het Middellandse Zeegebied. Dit zorgde voor een hernieuwde verzachting in de Alpen, met veel zon en oplopende temperaturen, vooral aan de noordkant waar föhn tijdelijk voor zeer zachte omstandigheden zorgde. Het relatief dunne sneeuwdek in delen van Oostenrijk en Zwitserland kreeg het hierdoor opnieuw moeilijk. In de Franse Alpen werd geteerd op de verse sneeuw van 9-10 januari. Aan de zuidkant bleven de temperaturen wat lager. Tegelijkertijd profiteerden de Zuidwestelijke Alpen wél van deze configuratie. Met een zuidelijke tot zuidoostelijke stroming ontwikkelden zich meerdere sneeuwepisodes, vergelijkbaar met een Retour d’est. Vooral in Piemonte viel opnieuw veel sneeuw, met Prato Nevoso als uitschieter waar de sneeuwhoogte lokaal richting 3 meter ging. Dit zorgde opnieuw voor grote regionale contrasten binnen het Alpengebied.

De laatste decade van januari begon opnieuw rustig en zonnig, maar vanaf ongeveer 22 januari keerde de dynamiek geleidelijk terug. In eerste instantie bleef de sneeuwval beperkt tot enkele centimeters, maar vanaf 25 januari volgde een meer uitgesproken winterse fase. Meerdere storingen trokken over de Alpen en brachten op veel plaatsen een “opfrisser” van 5-10 cm, lokaal meer. Vooral de Dolomieten en delen van de Zuidelijke Alpen, die eerder in de winter sterk achterbleven, kregen eindelijk sneeuw van betekenis. Dat was meer dan welkom, zeker met de Olympische Winterspelen in het verschiet. 

In de laatste dagen van januari schakelde de Alpenwinter nog een versnelling hoger. Lagedrukgebieden boven de Middellandse Zee stuurden vochtige lucht richting de Zuidelijke Alpen, wat leidde tot intensieve sneeuwval. Vooral in de Zuidelijke Franse Alpen vielen grote hoeveelheden, met in regio’s zoals Serre Chevalier en Vallouise-Pelvoux 50 tot lokaal 70 cm verse sneeuw in korte tijd. Ook de Dolomieten kregen een langverwachte sneeuwdump. De Noordoostelijke Alpen bleven opnieuw achter, al viel ook daar een beperkte hoeveelheid verse sneeuw.

Februari 2026

Op naar februari dan, traditioneel de piekmaand van het wintersportseizoen. Kwam er eindelijk een langdurige sneeuwepisode aan? De maand begon alvast rustig en gunstig. Een uitgestrekt hogedrukgebied, dat zich uitstrekte van de Azoren tot Scandinavië, zorgde in de eerste dagen van de maand voor stabiel winterweer in de Alpen. Het was overwegend droog, vaak zonnig en met weinig wind, ideaal wintersportweer. 

Deze rustige fase bleek echter van korte duur, want al op 2/3 februari kwam het weerbeeld in beweging. Aan de oostflank van een lagedrukgebied nabij West-Frankrijk ontwikkelde zich een krachtige zuidelijke stroming. Dit leidde tot een uitgesproken südföhn aan de noordzijde (opklaringen, hoge temperaturen) en een actieve südstau aan de zuidkant. Vooral de Zuidwestelijke en Zuidelijke Alpen, met name in Italië, profiteerden van deze situatie met aanzienlijke sneeuwval. Dit zorgde voor uitstekende omstandigheden, precies op tijd voor de Olympische Spelen. De artikelen over grote sneeuwtekorten op de olympische pistes konden weer de vuilbak in. Tegelijkertijd bleef de noordzijde grotendeels droog en opvallend zacht door de föhn, en ging dit gepaard met stevige tot soms stormachtige wind, wat het wintersportplezier lokaal beperkte. In de dagen daarna breidde de sneeuwval zich ook uit naar de oostelijke zuidkant, waaronder de Dolomieten en delen van Zuid-Oostenrijk. 

Rond 7 tot 9 februari zorgde een tijdelijke rug van hogedruk opnieuw voor rustiger en zonniger weer in het gehele Alpengebied. Deze stabilisatie vormde echter slechts de voorbode van een ingrijpende omslag. 

Vanaf 10 februari kwam de Alpenregio dan onder invloed van een krachtige westcirculatie. Atlantische storingen volgden elkaar in hoog tempo op en richtten hun pijlen vooral op de Westelijke en Noordwestelijke Alpen, waar een klassieke weststau tot ontwikkeling kwam. Met name de Franse Alpen en Wallis kregen enorme hoeveelheden sneeuw te verwerken, terwijl de Oostelijke Alpen en de zuidkant vaker in de lijzijde lagen en geregeld van föhn en zon profiteerden. De combinatie van intensieve neerslag, krachtige wind en tijdelijk zachtere lucht zorgde voor zeer uidagende omstandigheden. Op grotere hoogte viel veel sneeuw, maar lagerop ging dit geregeld over in regen. Windstoten overschreden lokaal de 150 km/u. De sneeuwsommen waren indrukwekkend, maar gingen ook gepaard met een zeer hoog lawinegevaar (niveau 5), waardoor sommige skigebieden zelfs tijdelijk helemaal sloten en infrastructuur werd verstoord.

Na een kort droog intermezzo rond 13 februari volgde halverwege de maand opnieuw een actieve fase. Een omvangrijk lagedrukgebied boven het Verenigd Koninkrijk stuurde koude, maritiem polaire lucht richting de Alpen. Ditmaal lag de focus op de hele noordkant, waar opnieuw langdurige sneeuwval optrad van de Franse Alpen tot diep in Oostenrijk. De sneeuwhoeveelheden stapelden zich verder op en zorgden voor een klassiek winters beeld tijdens de voorjaarsvakantie, al betekende dit ook regelmatig gesloten liften en beperkte toegankelijkheid (onder andere door het lawinegevaar). De situatie vertoonde gelijkenissen met sneeuwrijke winters zoals 2018 en 2019, met uitzonderlijke accumulaties langs de noordelijke stauhellingen.

In de laatste week van februari sloeg het weer opnieuw om. Hogedruk kreeg opnieuw de overhand en zorgde vooral in de Westelijke en Zuidelijke Alpen voor zonnig en stabiel weer. Tegelijkertijd stroomde vanuit het zuidwesten zachtere, subtropische lucht binnen, waardoor de temperaturen fors opliepen. De vorstgrens steeg lokaal tot rond 3000 meter en in de dalen werd het lenteachtig zacht, met temperaturen tot 15°C of meer. In het noordoosten bleef het weer iets wisselvalliger, met af en toe bewolking en lichte neerslag. Op 24 februari zorgde een warmtefront voor wat regen aan de noordzijde van de Alpen, tot op aanzienlijke hoogte. De maand eindigde uiteindelijk onder invloed van krachtig hogedrukweer ten oosten van de Alpen, met aanvoer van zeer zachte lucht uit Noord-Afrika. Grote delen van de Alpen beleefden zonnige en uitzonderlijk zachte omstandigheden, met temperaturen ruim boven normaal en een uitgesproken voorjaarsgevoel.

Maart 2026

Maart begon in het verlengde van het zachte slot van februari. Onder invloed van een krachtig hogedrukgebied over Europa bleef het weerbeeld in de eerste dagen van de maand uitgesproken lenteachtig. Met een zuidelijke tot zuidoostelijke stroming stroomde zeer zachte lucht vanuit het Middellandse Zeegebied over de Alpen uit. De zon scheen uitbundig en de vorstgrens lag vaak ruim boven 2500 meter. In de dalen liepen de temperaturen fors op, met lokaal zelfs waarden rond 20°C, zoals in Innsbruck. Op de pistes betekende dit goede condities hogerop, maar papperige sneeuw in de lagere skigebieden. Opvallend was ook de aanwezigheid van Saharastof in de atmosfeer, wat zorgde voor een troebel zonlicht en een dunne stoflaag op het sneeuwdek.

In de tweede week van maart bleef het overwegend zacht, al werd het weerbeeld geleidelijk wat wisselvalliger. De echte omslag volgde rond 14 maart, toen een actief koufront vanuit het westen de Alpen bereikte. In eerste instantie lag de focus op de Westelijke Alpen, waarna zich een Genua-laag ontwikkelde dat vooral de zuidkant in de vuurlinie bracht. Dit leidde tot een uitzonderlijke sneeuwdump in de Zuidelijke Alpen, en dan vooral opnieuw de westelijke regio’s. In de Aostavallei viel lokaal 1 tot 2 meter sneeuw. In Macugnaga werd maar liefst 148 cm in 24 uur tijd gemeten! Ook in delen van Ticino vielen extreme hoeveelheden. De sneeuwgrens lag daarbij relatief laag, vaak tussen 1000 en 1400 meter.

Na deze zuidelijke dump volgde tijdelijk rustiger weer met zonnige condities en lagere temperaturen, wat zorgde voor uitstekende wintersportomstandigheden voor midden maart. Vanaf de start van de astronomische lente veranderde het circulatiepatroon echter opnieuw. De stroming draaide en koudere lucht bereikte de Alpen. Eerst viel er wat sneeuw in het oosten, maar de echte finale van de maand moest dan nog volgen.

Vanaf 25 maart kwam er een krachtige noordwestelijke stroming op gang, waardoor meerdere storingen tegen de noordkant van de Alpen botsten. Dit resulteerde in een uitgesproken nordstau-fase, vooral in Zwitserland en Oostenrijk. In korte tijd viel op veel plaatsen 40 tot 75 cm sneeuw, lokaal zelfs meer. In delen van de Zwitserse noordkant viel binnen een week tot ruim 1 à 2 meter sneeuw. Ook in Oostenrijk werd het sneeuwdek spectaculair aangevuld, met bijvoorbeeld 111 cm sneeuw op 1338 meter in Berwang, het dikste sneeuwdek van het hele seizoen op die hoogte. Ondanks deze indrukwekkende eindsprint bleef het sneeuwdek in delen van Zwitserland en Oostenrijk, onder het langjarig gemiddelde. De zachte en droge periodes eerder in het seizoen wogen nog steeds door. Maart eindigde dus met een opmerkelijk contrast: een uitgesproken lenteachtig begin en een sneeuwrijke winterse finale, waarmee het wintersportseizoen alsnog in stijl werd afgesloten.

April 2026

De eerste dagen van april stonden nog in het teken van het sneeuwrijke slot van maart. In aanloop naar de paasvakantie stabiliseerde het weerbeeld echter snel onder invloed van hogedruk. De zon kreeg opnieuw de overhand en de temperaturen liepen geleidelijk op, wat zorgde voor een overgang naar zacht en overwegend rustig lenteweer in de Alpen. Dankzij de verse sneeuw, vooral in de Oostelijke Alpen, waren de omstandigheden op veel plaatsen uitstekend. Met zonnige dagen en een goed aangevuld sneeuwdek kon er in de hogere skigebieden optimaal worden genoten van de laatste fase van het wintersportseizoen. In de lagere gebieden werd de sneeuw door de stijgende temperaturen wel snel zwaarder en papperiger, maar al bij al zorgde deze combinatie van zon en sneeuw voor een geslaagde seizoensafsluiting rond Pasen.

De conclusie mag zijn dat de winter van 2025–2026 op sommige plaatsen best goed verliep, denk aan de Franse Alpen, de westelijke Italiaanse Alpen en delen van Zwitserland, terwijl het in andere regio’s, met name in het noordoosten van Oostenrijk, duidelijk minder was door het gebrek aan natuurlijke sneeuw. Positief was dat langdurige regenperiodes uitbleven, die doorgaans veel schadelijker zijn voor de sneeuwkwaliteit. Voor de meeste wintersporters was het dan ook een geslaagd seizoen. Zoals elk jaar waren er winnaars en verliezers, en volgend seizoen kan dat zomaar helemaal anders zijn. Dat volgen we uiteraard opnieuw met onze dagelijkse weerberichten vanaf 1 oktober. Voor nu: een fijne dag en graag tot na de zomer! 😊